لَا يَقُلْ أَحَدُكُمُ اسْقِ رَبَّكَ، أَطْعِمْ رَبَّكَ، وَضِّئْ رَبَّكَ، وَلَا يَقُلْ أَحَدُكُمْ رَبِّي، وَلْيَقُلْ سَيِّدِي مَوْلَايَ، وَلَا يَقُلْ أَحَدُكُمْ عَبْدِي أَمَتِي، وَلْيَقُلْ فَتَايَ فَتَاتِي غُلَامِي.
Bir rivayette şöyle gelmiştir: "Hiç kimse 'Rabbini doyur', 'Rabbine abdest suyu dök', 'Rabbine su ver' demesin. 'Rabbim' de demesin. Bilakis 'seyyidim', 'efendim' desin. Sizden kimse 'abdî' (kulum), 'emetî' (cariyem) de demesin. Bilakis 'oğlum', 'kızım', 'yavrum' desin."