Kütüb-i Sitte

لَا يَقُولَنَّ أَحَدُكُمْ عَبْدِي وَأَمَتِي، وَلَا يَقُولَنَّ الْمَمْلُوكُ رَبِّي وَرَبَّتِي، وَلْيَقُلِ الْمَالِكُ فَتَايَ وَفَتَاتِي، وَلْيَقُلِ الْمَمْلُوكُ سَيِّدِي وَسَيِّدَتِي، فَإِنَّكُمُ الْمَمْلُوكُونَ وَالرَّبُّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ.

Hz. Ebu Hüreyre radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: 'Sizden kimse "kölem", "cariyem" demesin. Köle de "Rabbî" (sahibim), "Rabbetî" (sahibem) demesin. Malik (efendi) "oğlum", "kızım" desin. Memluk (köle) de "seyyidî" (efendim), "seyyidetî" (efendim) desin. Zira hepiniz memluklersiniz. Rab de aziz ve celil olan Allah'tır.'"

لَا يَقُلْ أَحَدُكُمُ اسْقِ رَبَّكَ، أَطْعِمْ رَبَّكَ، وَضِّئْ رَبَّكَ، وَلَا يَقُلْ أَحَدُكُمْ رَبِّي، وَلْيَقُلْ سَيِّدِي مَوْلَايَ، وَلَا يَقُلْ أَحَدُكُمْ عَبْدِي أَمَتِي، وَلْيَقُلْ فَتَايَ فَتَاتِي غُلَامِي.

Bir rivayette şöyle gelmiştir: "Hiç kimse 'Rabbini doyur', 'Rabbine abdest suyu dök', 'Rabbine su ver' demesin. 'Rabbim' de demesin. Bilakis 'seyyidim', 'efendim' desin. Sizden kimse 'abdî' (kulum), 'emetî' (cariyem) de demesin. Bilakis 'oğlum', 'kızım', 'yavrum' desin."

لَا يَقُولَنَّ أَحَدُكُمْ: عَبْدِي وَأَمَتِي، كُلُّكُمْ عَبِيدُ اللَّهِ، وَكُلُّ نِسَائِكُمْ إِمَاءُ اللَّهِ.

Müslim'in bir diğer rivayetinde: "Sizden kimse 'kölem!', 'cariyem!' diye söylemesin. Hepiniz Allah'ın kölelerisiniz, bütün kadınlarınız da Allah'ın kullarıdır."

أَيُّمَا عَبْدٍ أَبَقَ فَقَدْ بَرِئَتْ مِنْهُ الذِّمَّةُ، وَإِذَا أَبَقَ الْعَبْدُ لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلَاةٌ حَتَّى يَرْجِعَ.

Hz. Cerir radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: 'Hangi köle kaçarsa, bilsin ki ondan zimmet (garanti) kalkmıştır; dönünceye kadar namazı kabul edilmez.'"