Kütüb-i Sitte

عن أم هانئٍ رَضِيَ اللّهُ عَنْها قالت: سألتُ رسولَ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنِ المُنْكَرِ الَّذِي كَانُوا يَأْتُونَهُ فِي نَادِيهِمْ، فَقَالَ: كَانُوا يَحْبِقُونَ فِيهِ، وَالْخَذْفُ، وَالسُّخْرِيَةُ بِمَنْ مَرَّ بِهِمْ مِنْ أَهْلِ الْأَرْضِ.

Ümmü Hâni (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Erkeklere yaklaşıyor, yol kesiyor ve toplantılarınızda fenâ şeyler yapmıyor musunuz?" (Ankebut 29) meâlindeki âyette zikredilen toplantılarındaki fena şeylerden maksad nedir? diye Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a sordum. Bana şöyle cevap verdi: "Onlar orda sesli sesli yelleniyorlar, oradan geçen kimselere de çakıl vs. fırlatıp onlarla eğleniyorlardı."

وعن ابن عباس رَضِيَ اللّهُ عَنْهُما في قوله تعالى: وَلَذِكْرُ اللّهِ أَكْبَرُ. قَالَ: ذِكْرُ الْعَبْدِ اللّهَ تَعَالَى بِلِسَانِهِ كَبِيرٌ، وَذِكْرُهُ لَهُ وَخَوْفُهُ مِنْهُ إِذَا أَشْفَى عَلَى ذَنْبٍ فَتَرَكَهُ مِنْ خَوْفِهِ أَكْبَرُ مِنْ ذِكْرِهِ بِلِسَانِهِ مِنْ غَيْرِ نَزْعٍ عَنِ الذَّنْبِ.

İbnu Abbas (radıyallahu anhümâ): "Allah'ı zikretmek elbet en büyüktür" (Ankebut, 45) meâlindeki ayet hakkında şunu söyledi: "Kulun Allahu Teâla'yı diliyle zikretmesi büyük (bir ibadet)tir. Onu zikretmesi, herhangi bir günaha yaklaşınca O'ndan korkarak terketmesi, günah işler olduğu halde diliyle zikretmesinden, daha büyüktür."