Kütüb-i Sitte

İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: "Şu 'Sen ilkin en yakın hısımlarını inzâr et' (Şuarâ 214) meâlindeki âyet indiği zaman, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Safâ tepesi üzerine çıktı ve şöyle bağırmaya başladı: 'Ey Benî Fihr! Ey Benî Adiyy!' Bunlar Kureyş kabilesine mensup boylardı. Toplandılar. Onlara şöyle hitab etti: 'Ben size, "Şu vadide atlılar var, sizlere saldırmak istiyor" desem, beni tasdik eder misiniz?' Hep beraber şu cevabı verdiler: 'Evet, tasdik ederiz; şimdiye kadar hiç yalanına rastlamadık, hep doğru söyledin.' 'Öyleyse dinleyin!' dedi. 'Önünüzde bekleyen şiddetli bir azabı size haber veriyorum.' Ebu Leheb atılıp: 'Ey Muhammed, ey kuruyasıca! Bizi bunun için mi çağırdın?' dedi. Bunun üzerine: 'Ebu Leheb'in iki eli kurusun. Kendisi de kurudu...' diye başlayan Ebu Leheb suresi nazil oldu."

İbnu Abbas (radıyallahu anhümâ), "Şairlere gelince, onlara da sapıklar uyar" (Şuarâ 224) meâlindeki âyet hakkında şunları söyledi: "Cenâb-ı Hakk, 'İman edip de iyi amel (ve hareket)de bulunanlar, Allah'ı çok zikredenler ve zulme uğratıldıklarından sonra öçlerini alanlar...' (Şuarâ 227) buyruğuyla, kendilerine sapıklar uyar diye zemmettiği şairlerden bunları istisna etti."