Kütüb-i Sitte

عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ امْرَأَةً أَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَمَعَهَا ابْنَةٌ لَهَا، وَفِي يَدِ ابْنَتِهَا مَسَكَتَانِ غَلِيظَتَانِ مِنْ ذَهَبٍ، فَقَالَ لَهَا: «أَتُعْطِينَ زَكَاةَ هَذَا؟» قَالَتْ: لَا. قَالَ: «أَيَسُرُّكِ أَنْ يُسَوِّرَكِ اللَّهُ بِهِمَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ سِوَارَيْنِ مِنْ نَارٍ؟» قَالَ: فَخَلَعَتْهُمَا، فَأَلْقَتْهُمَا إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَقَالَتْ: هُمَا لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَلِرَسُولِهِ.

Amr İbnu Şuayb, an ebîhi an ceddihi tarikinden anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a bir kadın, beraberinde bir kızı olduğu hâlde geldi. Kızın elinde altından kalın iki bilezik vardı. 'Bunların zekâtını verdin mi?' diye Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) kadına sordu. Kadın: 'Hayır!' diye cevap verdi. Resûlullah: 'Kıyamet günü Allah'ın onları sana ateşten iki bilezik yapması seni memnun eder mi?' dedi. Bunun üzerine kadın, bilezikleri derhâl çıkarıp Resûlullah'ın önüne bıraktı ve: 'Bunlar Allah ve Resûlüne aittir!' dedi."

عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ قَالَتْ: كُنْتُ أَلْبَسُ أَوْضَاحًا مِنْ ذَهَبٍ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَكَنْزٌ هُوَ؟ فَقَالَ: «مَا بَلَغَ أَنْ تُؤَدَّى زَكَاتُهُ، فَزُكِّيَ، فَلَيْسَ بِكَنْزٍ».

Atâ (rahimehullah) der ki: "Bana ulaştı ki Ümmü Seleme (radıyallâhu anhâ) şöyle demiştir: Ben altından ziynetler takınıyordum. Bir gün: 'Ey Allah'ın Resûlü! Bu, Kur'ân'da yasaklanan kenz sayılır mı?' diye sordum. Bana şöyle cevap verdi: 'Zekâtı verilecek miktara ulaşan şeyin zekâtı verilirse kenz sayılmaz.'"

Kâsım İbnu Muhammed anlatıyor: "Hz. Âişe (radıyallâhu anhâ) kardeşi Muhammed'in yetim kızlarını terbiyesine almış, onları hacr devrelerinde himâye ediyordu. Kızların (kendi mülkleri olan) zinetleri vardı. Hz. Âişe bu zinetler için zekât vermiyordu."

Nâfi, İbnu Ömer (radıyallâhu anhümâ)'den anlatıyor: "İbnu Ömer, kızlarını ve câriyelerini altınla tezyin eder, fakat bu zinetler için zekât vermezdi."