Kütüb-i Sitte

Misver İbnu Mahreme'nin anlattığına göre: "Ömer İbnu'l-Hattab radıyallahu anh'ın hançerlendiği gece huzuruna girdi ve Ömer'i sabah namazı için uyandırdı. Ömer radıyallahu anh: "Namazı terk edenin İslam'dan nasibi yoktur!" buyurdu. Sonra Ömer, yarasından kan aktığı halde namaz kıldı."

Hz. Cabir radıyallahu anh anlatıyor: "Resulullah aleyhissalâtu vesselâm'la birlikte Zâtu'r-Rikâ' gazvesine çıktık. (Askerlerden) bir kişi, müşriklerden birinin hanımına temasta bulundu. Kocası da: "Muhammed'in ashabından kan dökmeden geri dönmeyeceğim" diye yemin etti. Evinden çıkıp Resulullah aleyhissalâtu vesselâm'ı takibe koyuldu. Resulullah aleyhissalâtu vesselâm bir yerde mola verdi ve: "Kim bizi (nöbet tutup) koruyacak?" diye sordu. Muhacir ve Ensâr'dan birer adam vazifeyi üzerlerine aldılar. Resulullah aleyhissalâtu vesselâm, bunlara: "Şu geçidin girişini tutun (orada bekleyin)!" diye ferman buyurdu. Bu iki zat, geçidin ağzına gelince Muhacir'den olanı yattı. Ensârî de namaz kılmaya başladı. Derken takipçi adam da oraya geldi. (Namazdaki nöbetçinin) silüetini görünce anladı ki bu, askerlerin koruyucusudur; derhal bir ok attı ve ok, eliyle koymuşçasına hedefini buldu. Ensârî oku çıkarıp (namazına devam etti). Müşrik (isabet ettiremedim düşüncesiyle atmaya devam etti.) Öyle ki üçüncü okunu da attı. Ensârî de (yaraya aldırmadan) aynı şekilde namazına devam etti. Bir müddet sonra arkadaşı uyandı. (Müşrik, bunların iki kişi olduğunu görünce) yerinin farkına vardıklarını anladı ve kaçtı. Muhacir'den olan zat, Ensârî arkadaşındaki kanı görünce: "Sübhânallah! Sana ilk oku atınca beni niye uyandırmadın?" diye sordu. Arkadaşı: "Öyle bir sure okuyordum ki kesmek istemedim" diye cevapladı."