Kütüb-i Sitte

Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: 'Kıyamet günü insanlar saf saf olurlar.' İbnu Nümeyr dedi ki: 'Cennet ehli saf saf olurlar. Derken cehennem ehlinden bir kişi cennet ehlinden birine uğrar ve: "Ey falan! Hatırladın mı, sen su istemiştin de ben sana bir içimlik su vermiştim" der ve bu suretle şefaat diler.' Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdu ki: 'Adam, o kimseye şefaat eder. Cehennemlik olan bir başka adam, cennetlik olan bir başkasının yanından geçer ve ona: "Sana abdest suyu verdiğimi hatırlıyor musun?" der, şefaat ister. O da hatırlar ve ona şefaat eder.' Ravi İbnu Nümeyr rivayetinde biraz farkla şöyle der: 'Cehennemlik olanlardan biri, cennetlik olanlardan birine: "Ey falan! Beni şöyle şöyle bir işe gönderdiğin günü hatırlıyor musun? Ben o gün senin için gitmiştim" der. Bu sözüyle şefaatini ister. Cennetlik olan kimse de ona şefaat eder.'"

Sürâka İbnu Cu'şem radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm'a, kendi develerini sulamak için hazırlayıp sıvadığım havuzlarıma gelen, yolunu kaybetmiş yitik deveyi sularsam benim için bir sevap olup olmadığını sordum. Bana: 'Evet, hararetli her ciğer sahibini sulamakta bir sevap vardır' buyurdular."