حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ: أَتَى نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى امْرَأَةٍ تَبْكِي عَلَى صَبِيٍّ لَهَا، فَقَالَ لَهَا: «اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي». فَقَالَتْ: وَمَا تُبَالِي أَنْتَ بِمُصِيبَتِي؟ فَقِيلَ لَهَا: هَذَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. فَأَتَتْهُ، فَلَمْ تَجِدْ عَلَى بَابِهِ بَوَّابِينَ، فَقَالَتْ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، لَمْ أَعْرِفْكَ. فَقَالَ: «إِنَّمَا الصَّبْرُ عِنْدَ الصَّدْمَةِ الْأُولَى» أَوْ «عِنْدَ أَوَّلِ صَدْمَةٍ».
Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm, ölen çocuğu için ağlamakta olan bir kadına rastlamıştı: 'Allah'tan kork ve sabret!' buyurdu. Kadın, ıstırabından kendisine hitap edenin kim olduğuna bile bakmadan: 'Benim başıma gelenden sana ne?' dedi. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm uzaklaşınca kadına: 'Bu, Resûlullah idi!' dendi. Bunun üzerine kadın, çocuğun ölümü kadar söylediği sözden dolayı da utanıp üzüldü. Özür dilemek için doğruca Aleyhissalâtu vesselâm'ın kapısına koştu. Ama kapıda bekleyen kapıcılar görmedi; doğrudan huzuruna çıktı ve: 'Ey Allah'ın Resûlü, o yakışıksız sözü sizi tanımadan sarf ettim, bağışlayın!' dedi. Aleyhissalâtu vesselâm: 'Makbul sabır, musibetle karşılaştığın ilk andakidir' buyurdu."