İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ): "O şehrin en uç (kenar)ından koşarak bir adam geldi: 'Ey kavmim, dedi, uyun o gönderilmiş olanlara; uyun sizden hiçbir ücret istemeyen o kimselere. Onlar hidayete ermiş (zâtlar)dır. Ben, beni yaratana neden kulluk etmeyecekmişim? Siz (hepiniz) ancak ona döndürülüp götürüleceksiniz. Ben O'ndan başka tanrılar edinir miyim? Eğer O çok esirgeyici (Allah), bana bir zarar vermek isterse onların (iddia ettiğiniz) şefaati bana hiçbir fayda vermez. Onlar beni asla kurtaramazlar. Şüphesiz ben o takdirde mutlaka apaçık bir sapıklık içindeyim demektir. Gerçekten ben Rabbinize iman ettim. İşte bunu benden duyun. (Ona): Gir cennete, denildi. (O da): Ne olurdu, dedi, kavmim bilselerdi, Rabbimin beni bağışladığını, beni (cennetle ikram) edilenlerden kıldığını'" (Yâ-Sîn, 20-27) meâlindeki âyetler hakkında şu açıklamada bulundu: "Bu zât hayatında da, ölümünde de kavmine nasihatta bulundu."
Kütüb-i Sitte