Riyazus Salihin

عَنْ أبي مُوسَى رضي الله عنه قال: كان رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إذا أَتَاهُ طَالِبُ حَاجَةٍ أَقْبَلَ عَلَى جُلَسَائِهِ، فَقال: اشْفَعُوا تُؤْجَرُوا، يَقْضِ اللَّهُ عَلَى لِسَان نَبِيِّهِ مَا أحب.

Ebu Musa el-Eş‘ari (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’e ihtiyacını bildirmek isteyen biri geldiği zaman yanındakilere döner ve: “Bu adama aracılık ediniz, sevap kazanırsınız. Allah, peygamberinin diliyle dilediği hükmü verir.” buyururdu. (Buhari, Zekât 21; Müslim, Birr 145)

عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رضي اللهُ عَنْهُمَا فِي قِصَّةِ بَرِيرَةَ وَزَوْجِهَا قال: فَقال لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم: لَوْ رَاجَعْتِهِ؟ قالت: يَا رَسُولَ اللَّهِ تَأمرنِي؟ قال: إنما أَشْفَعُ. قالت: لاَ حَاجَةَ لِي فِيهِ.

İbni Abbas (Allah onlardan razı olsun), Berire ile kocası arasında geçen olaya dair şunları söyledi: Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Berire’ye: “Tekrar kocana dönsen?” buyurdu. Berire: “Ya Rasulallah, böyle yapmamı bana emrediyor musunuz?” diye sordu. Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ise: “Hayır, sadece aracılık yapıyorum.” buyurdu. Bunun üzerine Berire: “Benim ona ihtiyacım yoktur.” dedi. (Buhari, Talâk 16)