Riyazus Salihin

وعن ابنِ عباسِ، رضِيَ الله عَنْهُما، قالَ: كانَ رَسُولُ الله ﷺ أَجْوَدَ النَاسِ، وَكانَ أَجْوَدُ ما يَكُونُ في رَمضَانَ حِينَ يَلْقَاهُ جِبرِيلُ، وَكانَ جِبرِيلُ يَلقَاهُ في كُلِّ لَيلَةِ مِنْ رَمَضَانَ فَيُدَارِسُهُ القرْآنَ، فَلَرَسُولُ الله ﷺ، حِينَ يَلقاهُ جِبرِيلُ أَجْوَدُ بِالخَيْرِ مِنَ الرِّيحِ المُرْسَلَةِ.

İbni Abbas (Allah Onlardan razı olsun) şöyle demiştir: Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) insanların en cömerdi idi, onun en cömert olduğu anlar da Ramazanda Cebrail’in kendisiyle buluştuğu zamanlardı. Cebrail (a.s.) Ramazan’ın her gecesinde Peygamberle buluşur, karşılıklı Kur’an okurlardı. Bundan dolayı Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) Cebrail ile buluştuğunda yağmur yüklü bereketli rüzgarlardan daha cömert olurdu. (Buhari, Bed’ül-Vahy, 5; Müslim, Fezail, 48)

وعَنْ عائشةَ رضيَ الله عنها قالَتْ: كانَ رَسُولُ الله ﷺ، إذا دَخَلَ العَشرُ أحيَا اللَّيْلَ، وَأَيْقَظَ أَهْلَهُ، وَشَدَّ المِئْزَرَ.

Aişe (Allah Ondan razı olsun) şöyle dedi: Ramazan ayının son on günü girdiğinde Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) geceleri ihya eder, ev halkını uyandırır, kendisini ibadete vererek ailesiyle ilişkisini keserdi. (Buhari, Leyletu’l-Kadr, 5; Müslim, İtikaf, 7)