HADİS KÜTÜPHANESİ
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قال: سمِعتُ رسولَ الله ﷺ يَقُولُ: مَا أَذِنَ الله لِشَيْءٍ مَا أَذِنَ لِنَبِيٍّ حَسَنِ الصَّوْتِ يَتَغَنَّى بِالْقُرْآنِ يَجْهَرُ بِهِ.
Ebu Hüreyre (Allah ondan razı olsun), Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’i şöyle buyururken işittim, demiştir: “Allah, Kur’an-ı Kerim’i açıktan güzelce okuyan güzel sesli peygamberini dinleyip razı olduğu kadar hiçbir şeyi dinleyip razı olmamıştır.” (Müslim, Müsafirin 234)
وعن أبي موسى الأشْعَرِيِّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، أَنَّ رسولَ الله ﷺ قالَ لَهُ: لَقَدْ أُوتِيتَ مِزْمَاراً مِنْ مَزَامِيرِ آلِ دَاوُدَ. وفي روايةٍ لمسلمٍ: أنَّ رسولَ الله ﷺ قالَ لهُ: لَوْ رَأَيْتَنِي وَأنا أَسْتَمعُ لِقِرَاءَتِكَ الْبَارِحَةَ.
Ebu Musa el-Eş’ari (Allah ondan razı olsun)'dan rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) kendisine şöyle dedi: “Ey Ebu Musa! Davut peygambere verilen güzel seslerden sana da bir nağme verilmiştir.” (Buhari, Fezailü’l-Kur’an 31; Müslim, Müsafirin 235) Müslim’in bir rivayeti şöyledir: Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) Ebu Musa’ya şöyle dedi: “Dün gece senin Kur’an okuyuşunu dinlerken beni bir görseydin...”
وعنِ الْبَرَاءِ بنِ عَازبٍ رَضيَ الله عَنْهُما قالَ: سمعتُ النبيَّ صلى الله عليه وسلم قَرَأَ في الْعِشَاءِ بِالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ، فَمَا سَمِعْتُ أَحَداً أَحْسَنَ صَوْتاً مِنْهُ.
Bera ibni Azib (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’i yatsı namazında “Vettini vezzeytuni” suresini okurken dinledim. Ondan daha güzel sesli bir kimse işitmedim. (Buhari, Ezan 102; Müslim, Salat 177)
وعنْ أبي لُبَابَةَ بَشِيرِ بنِ عبدِ المُنْذِرِ رضي الله عنه، أنَّ النبيَّ صلى الله عليه وسلم قال: مَنْ لَمْ يَتَغَنَّ بِالْقُرْآنِ فَلَيْسَ مِنَّا.
Ebu Lübabe Beşir ibni Abdulmünzir (Allah ondan razı olsun)'dan rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: “Kur’an'ı tecvid kurallarına göre ahenkle (güzel sesle) okumayan bizden değildir.” (Ebu Davud, Vitir 20)
وعنِ ابنِ مَسْعودٍ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ لي النَّبِي صلى الله عليه وسلم: اقْرَأْ عَلَيَّ الْقُرْآنَ، فَقُلْتُ: يا رَسُولَ الله، أَقْرَأُ عَلَيْكَ وَعَلَيْكَ أُنْزِلَ؟! قال: إنِّي أُحِبُّ أَنْ أَسْمَعَهُ مِنْ غَيْرِي. فَقَرَأْتُ عَلَيْهِ سُورَةَ النِّسَاءِ حَتَّى جِئْتُ إلى هذه الآية: ﴿فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا﴾ قال: حَسْبُكَ الآنَ. فَالْتَفَتُّ إلَيْهِ، فَإذَا عَيْنَاهُ تَذْرِفَانِ.
Abdullah ibni Mes’ud (Allah ondan razı olsun) der ki: Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) bana “Kur’an oku” buyurdu. “Ya Rasûlallah! Kur’an sana indirilmişken ben sana nasıl Kur’an okurum?” dedim. “Ben Kur’an'ı başkasından dinlemeyi çok severim” buyurdular. Bunun üzerine ben de kendilerine Nisa suresinden okudum. “Her ümmetten bir şahit getirip seni de bunlara şahit tuttuğumuz zaman hâlleri nice olur?” (Nisa 4/41) anlamındaki ayete gelince “Şimdilik yeter” buyurdular. Bir de baktım ki iki gözlerinden yaşlar boşanıyordu. (Buhari, Fedailü’l-Kur’an 33; Müslim, Müsafirin 247)