عَنْ جَابِرٍ رضي الله عنه: أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ دَخَلَ عَلَى أُمِّ السَّائِبِ، أَوْ أُمِّ الْمُسَيِّبِ، فَقَالَ: مَا لَكِ يَا أُمَّ السَّائِبِ، أَوْ يَا أُمَّ الْمُسَيِّبِ، تُزَفْزِفِينَ؟ قَالَتْ: الْحُمَّى، لَا بَارَكَ اللهُ فِيهَا. فَقَالَ: لَا تَسُبِّي الْحُمَّى، فَإِنَّهَا تُذْهِبُ خَطَايَا بَنِي آدَمَ، كَمَا يُذْهِبُ الْكِيرُ خَبَثَ الْحَدِيدِ.
Cabir (Allah ondan razı olsun)'dan rivayet edildiğine göre Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Ümmü Saib veya Ümmü Müseyyeb'in yanına geldi ve: “Ey Ümmü Saib veya ey Ümmü Müseyyeb! Sana ne oldu da titriyorsun?” diye sordu. O: “Sıtma; Allah onu bereketsiz kılsın!” dedi. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Sıtmaya sövme. Çünkü sıtma, körüğün demirin kirini giderdiği gibi insanoğlunun hata ve günahlarını giderir” buyurdu. (Müslim, Birr, 53)